گوا

گوا  GOA

 

گوا (کونکانی: गोंय مراتی:गोवा پرتغالی: Goa) نام شهری بندری و ایالتی در حاشیه جنوب غربی هندوستان است. گوا شامل بندر گوا و شهر گوای کهنه یا شهر قدیمی گوا در فاصله حدودا ۴۰کیلومتری آن می‌باشد.

 

طبیعت گوا با تپه‌های به شدت سبز در کنار رودهای فراخ با کشتزارهای برنج، نخل‌های فراوان و سایر درختان گرمسیری جلوه بسیار زیبایی دارد. وسیع‌ترین سواحل و مراکز تفریحی ساحلی هند در گوا قرار دارد و این شهر سالانه از صدها هزار گردشگر داخلی و خارجی پذیرایی می‌کند. سواحل گوا، بی‌پایان بوده و آفتابی درخشان و فوق‌العاده زیبا دارند. ۴۵۱سال حکومت پرتغال بر این منطقه، باعث شده که تمام شهرها و حتی روستاهای گوا فرهنگی خاص داشته باشند.

نام گوا احتمالا تلفظ پرتغالی یک واژه سانسکریت است که در «حماسه ماهابهاراتا» هم آمده. «گوپاراشترا» یا «گوواراشترا» به‌معنی مردم گاوبان

تاریخ
گوا

قدمت شهر گوا را به قرن سوم پیش از میلاد نسبت می‌دهند زمانی که به عنوان بخشی از امپراتوری مایریان شکل گرفت. و از آن پس تحت حکومت‌های محلی یا خاندان‌های مهم هند بود.

در سال ۱۳۱۲گوا تحت حکومت دهلی یا سلطنت دهلی قرار گرفت.

در سال ۱۴۹۸واسکو دو گاما دریانورد پرتغالی توانست دماغه امید نیک قاره آفریقا را دور بزند و به هندوستان برسد. به این ترتیب دسترسی پرتغال و سایر اروپائیان به هندوستان و جزایر و بنادر اقیانوس هند آسان شد.

در روز ۲۵نوامبر ۱۵۱۰میلادی آلفونس دوآلبوکرک دریانورد و ماجراجوی پرتغالی بندر گوا را تصرف کرد. او با یک ناوگان جنگی بنادر استراتژیک زیادی در اقیانوس هند از جزیره هرمز در خلیج فارس تا مالاکا را تصرف کرد.

امپراتوری پرتغال شدیدا علاقه مند به گسترش قلمرو خود و تجارت ادویه بود. فتح شهر و بندر گوا برای تجارت پرتغال میان شبه جزیره عربستان و آسیای جنوب شرقی امری حیاتی بود.

بندر گوا پس از مدتی به مرکز امپراتوری استعماری پرتغال در جزایر هند شرقی و اقیانوس هند تبدیل شد و از پایگاه گوا بود که پرتغالی‌ها به سایر نقاط آسیا از جمله خلیج فارس دست اندازی کردند. اروپا به ویژه انگلستان منافع مادی خود در هند را زمانی دریافتند که پرتغالیان به هند راه یافتند و در منطقه گوا مستقر شدند.

هرچند پرتغالی‌ها مستعمرات و تصرفات خود را به تدریج از دست دادند اما بندر گوا تا سال ۱۹۶۱در تصرف آنان باقی ماند و حتی در آن زمان نیز سالازار دیکتاتور پرتغال حاضر به تحویل بندر گوا به کشور مستقل هند نبود.

سرانجام جواهر لعل نهرو توانست با توسل به زور اما بدون خون ریزی بندر گوا را باز پس بگیرد. ارتش هند روز ۱۷دسامبر سال ۱۹۶۱بالاخره پس از چهار قرن و نیم، گوا و دو منطقه دیگر این کشور را از دست پرتغالی‌ها خارج ساخت و به استعمار این کشور کوچک اروپایی به عنوان آخرین بازمانده استعمار در شبه قاره هند پایان داد.

جغرافیا
گوا

پناهگاه طبیعی پرندگان سلیم علی در گوا یکی از شناخته شده‌ترین پناهگاه‌های وحوش در هند است

ایالت گوا در ساحل غربی هند در منطقه کونکان واقع است که از شمال به ایالت ماهاراشتارا، از شرق و جنوب به ایالت کارانتاکا و از غرب به دریای عرب محصور است.

گوابا مساحت ۳،۷۰۲کیلومتر مربع کوچکترین ایالت هند است و از نظر جمعیت با ۱،۴۰۰،۰۰۰نفر این ایالت رتبه چهارم را در کم بودن جمعیت در هند داراست.

مرکز ایالت گوا شهر پانجی یا پانجیم است که از زمان پرتغالی‌ها به جا مانده و هنوز ساختمان‌ها و کلیساهای بزرگی از آن زمان در این شهر به چشم می‌خورند.

 

ماهیگیری در رودخانه چاپورا

بندر گوا در اغلب سال هوایی گرم و شرجی دارد. که برای استفاده از دریا مناسب است.

 

در ماه می گرمترین هوا را داراست که افزون بر ۳۵درجه سانتی گراد می‌شود. فصل بارانهای موسمی یا مانسون از ماه جون تا سپتامبر را در بر می‌گیرد اما اوج بارندگی‌ها مربوط به جولای و آگوست می‌باشد. گوا یک فصل سرما کوتاه مدت از اواسط دسامبر تا اواخر فوریه دارد که در شبها درجه حرارت حدود ۲۰درجه سانتی گراد است.

گردشگری

ساحل شنی باگا در گوا

بندر گوا منطقه فوق العاده زیبایی است که سواحل شنی وسیع، زیبا، آرام و لذت بخشی دارد.

 

طبیعت به شدت سبز، نخل‌های زیباترین سواحل و مراکز تفریحی ساحلی و امکانات مطلوب گردشگری با هزینه نسبتا کم از مهمترین عوامل جذب گردشکران به این منطقه است.

افزون بر محیط طبیعی کلیسای بوم ژیزوس همراه با مومیایی زاویر مقدس در منطقه گوای کهنه شهرت و جذابیت ویژه‌ای دارد. کار ساخت این کلیسا از سال ۱۵۹۴میلادی آغاز شده ودر سال ۱۶۰۵به پایان رسیده است. کل مخارج احداث کلیسا را یک مرد پرتغالی اهدا کرده است.

گوا به خاطر ساحل های وسیع آفتابی در جهان شهرت دارد

پیکر مومیایی شده زاویر مقدس در تابوتی شیشه‌ای و بر روی یک طاق بلند و در پشت حصار شیشه‌ای قابل رویت است. پوست سیاه خشکیده که به روی جمجمه کشیده شده، با چشمهای بسته از فاصله نچندان دور قابل تشخیص است.

 

بیش از ۴۵۵سال است که پیکر این مُبلغ اسپانیایی کیش مسیحیت در گوای کهنه است. مردم محلی معتقدند که جسد او مومیایی نیست و به‌طور طبیعی همین‌طور حفظ شده است. هر ده سال یکبار جسد را از طاق بیرون می‌آورند تا بازدیدکنندگان کلیسا یتوانند او را از نزدیک ببینند. فرانسیس زاویر مقدس، نخستین مبلغ مسیحیت در گوا بود که سال ۱۵۴۲وارد گوا شد و ۱۰سال در اینجا ماند و طی این ۱۰سال به ژاپن، مالزی، اندونزی و سری لانکا هم سفر کرد. در راه رسیدن به چین، بیمار شد و در روز سوم دسامبر ۱۵۵۲در یک جزیره درگذشت.

قایقی در رودخانه چاپورا در منطقه گوا

او آن زمان ۴۶سال داشت. پس از مرگ جسدش را در چین به خاک سپردند، ولی او قبل از مرگ وصیت کرده بود در هر کجای دنیا که بمیرد باید پیکرش را به گوا بیاورند. گفته می‌شود به خاطر همین وصیت چهار ماه پس از مرگ زاویر، گور او را گشودند و جسد را دست نخورده یافتند، یعنی جسد بطور معجزه‌آسایی نگندیده بود. پیکر او را از چین به گوا آوردند و اکنون در این کلیسا آرمیده است.

افزون بر آن تندیس گاندی در گوا، کلیسای سنت فرانسیس، کلیسای جامع گوا، سنت آگوستین بازار مارگو، کلیسای مارگو، کلیسای سنت آندرو، معبد ماهاسیا، کلیسای پتناجیم، بازار ماپوسا و بازار آنجونا از مراکز دیدنی منطقه گوا به شمار می‌روند.

فرهنگ

کلیسای کوچکی در کوای کهنه نمونه‌ای از معماری پرتغالی

سلطه دیرپای پرتغال بر این سرزمین بی‌اثر نبوده و همین حالا هم بیشتر سالمندان گوا زبان پرتغالی را بلدند. زبان محلی مردم گوا، موسوم به زبان کونکنی هم سرشار از واژه‌های پرتغالی است. نسل جوان اما بیشتر به زبان انگلیسی رو آورده و کمتر پرتغالی بلدند. در صد افراد مسلط به زبان انگلیسی و پیروان مسیحیت به نحو مشهودی بیش از سایر مناطق هند است و از نگاه نخست می‌توان بی‌درنگ تشخیص داد که گوا با دیگر مناطق هند متفاوت است و بیش از سایر مناطق رنگ و بوی اروپایی دارد. نفوذ فرهنگ اروپایی در شبه قاره از این منطقه شروع شد و ساختمان‌ها و لباس مردم تشابه زیادی با شهر و روستاهای پرتغال دارد.

شلوغ‌ترین دیسکوهای موجود در هند را می‌توان در گوا یافت. غذاهای گوا بسیار معروف است و مخلوطی است از غذاهای پرتغالی، جنوب هند و عربی. اما به سبب حضور همیشگی گردشگران غذاهای متنوعی در همه جای شهر در دسترس است. گوا یکی از معدود مکان‌های هند است که اغلب رستوران‌های آن هم گوشت گاو و هم گوشت خوک را سرو می‌کنند.

گوااز لحاظ گردشگری

 گوا ، مکانی برای ساختن خاطرات خوش زندگی!

گوا شهري بندري و ايالتي در حاشيه جنوب غربي هندوستان  است. گوا شامل بندر گوا و شهر گواي کهنه  يا شهر قديمي گوا در فاصله حدودا 40 کيلومتري آن مي‌باشد.

 

طبيعت گوا با تپه‌هاي بسيار سبز در کنار رودهاي فراخ با کشتزارهاي برنج، نخل‌هاي فراوان و ساير درختان گرمسيري جلوه بسيار زيبايي دارد. وسيع‌ترين سواحل و مراکز تفريحي ساحلي هند در گوا قرار دارد و اين شهر سالانه از صدها هزار گردشگر داخلي و خارجي پذيرايي مي‌کند. سواحل گوا پهناور بوده و آفتابي درخشان و زيبا دارد. 451 سال حکومت پرتغال  بر اين منطقه، باعث شده که تمام شهرها و حتي روستاهاي گوا فرهنگي خاص داشته باشند.

نام گوا احتمالا تلفظ پرتغالي يک واژه سانسکريت  است که در «حماسه ماهابهاراتا»هم آمده. «گوپاراشترا» يا «گوواراشترا» به‌معني مردم گاوبان

تاريخ

قدمت شهر گوا را به قرن سوم پيش از ميلاد نسبت مي‌دهند زماني که به عنوان بخشي از امپراتوري مايريان  شکل گرفت. و از آن پس تحت حکومت‌هاي محلي يا خاندان‌هاي مهم هند بود.

در سال 1312 گوا تحت حکومت دهلي يا سلطنت دهلي  قرار گرفت.

در سال 1498 واسکو دو گاما  دريانورد پرتغالي توانست دماغه اميد نيک  قاره آفريقا  را دور بزند و به هندوستان برسد. به اين ترتيب دسترسي پرتغال و ساير اروپائيان به هندوستان و جزاير و بنادر اقيانوس هند  آسان شد.

در روز 25 نوامبر 1510 ميلادي آلفونس دوآلبوکرک  دريانورد و ماجراجوي پرتغالي بندر گوا را تصرف کرد. او با يک ناوگان جنگي بنادر استراتژيک زيادي در اقيانوس هند از جزيره هرمز  در خليج فارس تا مالاکا  را تصرف کرد.

امپراتوري پرتغال شديدا علاقه مند به گسترش قلمرو خود و تجارت ادويه بود. فتح شهر و بندر گوا براي تجارت پرتغال ميان شبه جزيره عربستان  و آسياي جنوب شرقي امري حياتي بود.

بندر گوا پس از مدتي به مرکز امپراتوري استعماري پرتغال در جزاير هند شرقي  و اقيانوس هند تبديل شد و از پايگاه گوا بود که پرتغالي‌ها به ساير نقاط آسيا از جمله خليج فارس  دست اندازي کردند. اروپا  به ويژه انگلستان  منافع مادي خود در هند را زماني دريافتند که پرتغاليان به هند راه يافتند و در منطقه گوا مستقر شدند.

هر چند پرتغالي‌ها مستعمرات و تصرفات خود را به تدريج از دست دادند اما بندر گوا تا سال 1961 در تصرف آنان باقي ماند و حتي در آن زمان نيزسالازار ديکتاتور پرتغال حاضر به تحويل بندر گوا به کشور مستقل هند نبود.

سرانجام جواهر لعل نهرو  توانست با توسل به زور اما بدون خون ريزي بندر گوا را باز پس بگيرد. ارتش هند روز 17 دسامبر سال 1961 سرانجام پس از چهار قرن و نيم، گوا و دو منطقه ديگر اين کشور را از دست پرتغالي‌ها خارج ساخت و به استعمار اين کشور کوچک اروپايي به عنوان آخرين بازمانده استعمار در شبه قاره هند  پايان داد.

جغرافيا

پناهگاه طبيعي پرندگان سليم علي در گوا يکي از شناخته شده‌ترين پناهگاه‌هاي وحوش در هند است

ايالت گوا در ساحل غربي هند در منطقه کونکان  واقع است که از شمال به ايالت ماهاراشتارا، از شرق و جنوب به ايالت کارانتاکا  و از غرب به درياي عرب  محصور است.

گوا با مساحت 3,702 کيلومتر مربع کوچکترين ايالت هند است و از نظر جمعيت با 1,400,000 نفر اين ايالت رتبه چهارم را در کم بودن جمعيت در هند داراست.

مرکز ايالت گوا شهر پانجي  يا پانجيم است که از زمان پرتغالي‌ها به جا مانده و هنوز ساختمان‌ها و کليساهاي بزرگي از آن زمان در اين شهر به چشم مي‌خورند.

ماهيگيري در رودخانه چاپورا

بندر گوا در اغلب سال هوايي گرم و شرجي دارد. که براي استفاده از دريا مناسب است.

در ماه مي گرمترين هوا را داراست که افزون بر 35 درجه سانتي گراد مي‌شود. فصل